Huis uit gezet en ik zoek een bed

Oké dit moet ik even kwijt. Ik liet mezelf ingelogd staan op de computer. Mijn man komt thuis, klapt de laptop open en ja. Verrassing.

Nu sta ik buiten met een tas. Huis uit. Op mijn 58ste. En weet je wat het gekke is? Ik kan er alleen maar om lachen.
Want eigenlijk is dit het beste wat me kon overkomen. Dat huwelijk was toch al niks meer. Nu is de pleister er in één keer af.

Maar ik heb wel een probleempje. Ik heb een slaapplek nodig. De komende weken, tot ik iets voor mezelf heb geregeld.
En ja, ik bedoel een slaapplek bij jou. In jouw bed. Al verwacht ik niet dat we veel gaan slapen. Dat is wel het minste wat ik kan doen als bedankje toch?

Ik ben 58, ik heb niks meer te verliezen en dat maakt me gevaarlijker dan ooit. Geen man meer om rekening mee te houden. Geen geheimen meer nodig. Gewoon vol gas.

Heb jij een plekje vrij? Dan maak ik het je meer dan waard.